سر مویی ز فضلش کایناتست

جز او اندر حقیقت دیگری نیست

رهش را حد و ملکش را سری نیست

جهان از ظل فضلش را نجاتست

زانجم، شمع جان افروز آرد

گهی شب را برد، گه روز آرد

زنی، شکر، زتود اطلس نگارد