کله از سر، قبا از تن بدرید

فلک را خود ازان کی یاد آمد

برامد آتشی از سینه او

بجوش آمد غم دیرینه او

ز سر تا پای پیراهن بدرید

چو شمع از سوز چون پروانهیی شد

بسی واله تر ازدیوانهیی شد