چو شمع از سوز چون پروانهیی شد

بجوش آمد غم دیرینه او

کله از سر، قبا از تن بدرید

ز سر تا پای پیراهن بدرید

بسی واله تر ازدیوانهیی شد

ز سر آن نامه باری ده فرو خواند

زمین گل کرد تا پایش دروماند