ز سر تا پای پیراهن بدرید

برامد آتشی از سینه او

بجوش آمد غم دیرینه او

کله از سر، قبا از تن بدرید

چو شمع از سوز چون پروانهیی شد

بسی واله تر ازدیوانهیی شد

ز سر آن نامه باری ده فرو خواند