بسی واله تر ازدیوانهیی شد

کله از سر، قبا از تن بدرید

ز سر تا پای پیراهن بدرید

چو شمع از سوز چون پروانهیی شد

ز سر آن نامه باری ده فرو خواند

زمین گل کرد تا پایش دروماند

ز بسیاری که زاری کرد بر خویش