ولیکن دیده تو مثل اعمی است

مرا خود آرزوی لامکانست

که آجا سر ما اوحی عیانست

جهان خود پر ز انوارتجلی است

ترا انوار جانان نیست روشن

از آن افتادی اندر چاه بیژن

چو افتادی بدان چه کی برآئی