ترا انوار جانان نیست روشن

که آجا سر ما اوحی عیانست

جهان خود پر ز انوارتجلی است

ولیکن دیده تو مثل اعمی است

از آن افتادی اندر چاه بیژن

چو افتادی بدان چه کی برآئی

درون آتش هجران درآئی