مرو بار دگر درخانه محبوس

نه چون مرغان بیهش بازگشتند

ز جان و دل گذشتی تو بیکبار

ز آب و گل گذر کردی بیکبار

که ناگه زار مانی خوار و مدروس

چو آمد دوش جان تن شدستی

چو کفارت چرا بت میپرستی