که ناگه زار مانی خوار و مدروس

ز جان و دل گذشتی تو بیکبار

ز آب و گل گذر کردی بیکبار

مرو بار دگر درخانه محبوس

چو آمد دوش جان تن شدستی

چو کفارت چرا بت میپرستی

بت نفس و هوا را باز بشکن