چو آمد دوش جان تن شدستی

ز آب و گل گذر کردی بیکبار

مرو بار دگر درخانه محبوس

که ناگه زار مانی خوار و مدروس

چو کفارت چرا بت میپرستی

بت نفس و هوا را باز بشکن

که تا رسته شوی از ما و از من