ولی هستی یقین دیدار ذاتست

شوی ای دل صبوری به ز مستی

حقیقت نیستی بهتر ز هستی

اگرچه نیستی هستی ذاتست

چو شه دربارگاه دل نشستست

بروی غیر او خود در ببستست

بود روزی شهش بیخود بخواند