چو شه دربارگاه دل نشستست

حقیقت نیستی بهتر ز هستی

اگرچه نیستی هستی ذاتست

ولی هستی یقین دیدار ذاتست

بروی غیر او خود در ببستست

بود روزی شهش بیخود بخواند

کسی باید که این معنی بداند