اگرچه نیستی هستی ذاتست

حذر میکن که ناگاهی تو رسوا

شوی ای دل صبوری به ز مستی

حقیقت نیستی بهتر ز هستی

ولی هستی یقین دیدار ذاتست

چو شه دربارگاه دل نشستست

بروی غیر او خود در ببستست