کنی در ذات خود از خویش مردار

زهی نادان که کار از دست رفتست

که دشمن در درونت خویش بخفتست

تو فارغ، همچو حیوانی که انبار

پلیدی در طبیعت دوستداری

نداری مغز دل تو پوست داری

درونت آن چنان گندیده باشد