تو فارغ، همچو حیوانی که انبار

که دائم جان کنی بهر تن خویش

زهی نادان که کار از دست رفتست

که دشمن در درونت خویش بخفتست

کنی در ذات خود از خویش مردار

پلیدی در طبیعت دوستداری

نداری مغز دل تو پوست داری