پلیدی در طبیعت دوستداری

که دشمن در درونت خویش بخفتست

تو فارغ، همچو حیوانی که انبار

کنی در ذات خود از خویش مردار

نداری مغز دل تو پوست داری

درونت آن چنان گندیده باشد

کجا قلب تو صاحب دیده باشد