من گرفتم در کلامم مفت خود

ای ز تو روشن همه روی زمین

هست عطارت ز خرمن خوشه چین

من که ام تادم زنم از گفت خود

من که ام یک بنده بیچاره ای

از مقام جان و تن آواره ای

من کیم خود گردی از نعلین تو