من که ام یک بنده بیچاره ای

هست عطارت ز خرمن خوشه چین

من که ام تادم زنم از گفت خود

من گرفتم در کلامم مفت خود

از مقام جان و تن آواره ای

من کیم خود گردی از نعلین تو

ذره افتاده پیش عین تو