ذره افتاده پیش عین تو

من که ام یک بنده بیچاره ای

از مقام جان و تن آواره ای

من کیم خود گردی از نعلین تو

یا علی واصل کن این بی بهر را

تا شوم خورشید و گیرم دهر را

پس زبان بگشاد کای عطار دین