بود چون پیری و عجز و بیدلی

گفت جان سر عجایب را بگوی

گر بدی گفتیم عیبش را بپوش

بلکه در اظهار عیب آن مکوش

در گذر از سهو آن گر مقبلی

من سخن می خواستم سازم بیان

سر معنی را کنم بر تو عیان