آب کوثر بی لب او تشنه

چون رسیدی با میانش هیچ هیچ

چون دهانش نقطه موهوم بود

عقل اگر زو گفت نامعلوم بود

تیغ حیدر نرگسش را دشنه

عشق گرم او که جان را ساختی

عقل را در زهد خشک انداختی