قطره تو میزنی چون چشمه جوش

تا بمنقار تو بشکافد چو کاف

ذره تو میشوی از جا بجای

تا نهی خورشید را در زیر پای

تا کنی دریای اعظم جمله نوش

این سخنها روح چون تقریر کرد

زاد ره سالک ازو تدبیر کرد