تا کنی دریای اعظم جمله نوش

ذره تو میشوی از جا بجای

تا نهی خورشید را در زیر پای

قطره تو میزنی چون چشمه جوش

این سخنها روح چون تقریر کرد

زاد ره سالک ازو تدبیر کرد

سر بقعر بحر بیپایانش داد