تا نهی خورشید را در زیر پای

صعوه تو میروی بر کوه قاف

تا بمنقار تو بشکافد چو کاف

ذره تو میشوی از جا بجای

قطره تو میزنی چون چشمه جوش

تا کنی دریای اعظم جمله نوش

این سخنها روح چون تقریر کرد