زانکه از من می کشی زحمت بسی

دست بوسی کرد وز جان ناله کرد

دیده را چون ابر پر از ژاله کرد

گفت نه برگردنم منت بسی

باز رستی از نگار سنگدل

دلبر هر جائیی پیمان گسل