تا بکی عمر بلایعنی و خسران گذرد

دل چو غم میخورد آن به که غم دوست خورد

عمر چون میگذرد به که بسامان گذرد

تا بکی وقت بلاطایل و بیهوده رود

چند اوقات شود صرف جهان فانی

نه در اندیشه آغاز و نه پایان گذرد

حیف از این عمر گرانمایه که هر لحظه از آن