عمر چون میگذرد به که بسامان گذرد

جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد

قطره شد بیمدد آن به که بعمان گذرد

دل چو غم میخورد آن به که غم دوست خورد

تا بکی وقت بلاطایل و بیهوده رود

تا بکی عمر بلایعنی و خسران گذرد

چند اوقات شود صرف جهان فانی