تا بکی وقت بلاطایل و بیهوده رود

قطره شد بیمدد آن به که بعمان گذرد

دل چو غم میخورد آن به که غم دوست خورد

عمر چون میگذرد به که بسامان گذرد

تا بکی عمر بلایعنی و خسران گذرد

چند اوقات شود صرف جهان فانی

نه در اندیشه آغاز و نه پایان گذرد