ز خود برآی که تا باشی از فنا محفوظ

بزیر سبزه خطش نهفته لب میگفت

که آب چشمه خضر است نزد ما محفوظ

تو تا بخود نگری مرگ با تو دارد کار

تو چند باشی حافظ رسوم مردم را

بیا بدرگه ما تا شوی بما محفوظ

بسوی مامن عشق خدا گریز ای فیض