تو چند باشی حافظ رسوم مردم را

که آب چشمه خضر است نزد ما محفوظ

تو تا بخود نگری مرگ با تو دارد کار

ز خود برآی که تا باشی از فنا محفوظ

بیا بدرگه ما تا شوی بما محفوظ

بسوی مامن عشق خدا گریز ای فیض

که تا زخویش رهی گردی از فنا محفوظ