که آب چشمه خضر است نزد ما محفوظ

فرو گذاشت ز رخ آن دو عروه وثقی

که هر که چنگ بما زد شد از بلا محفوظ

بزیر سبزه خطش نهفته لب میگفت

تو تا بخود نگری مرگ با تو دارد کار

ز خود برآی که تا باشی از فنا محفوظ

تو چند باشی حافظ رسوم مردم را