فرو گذاشت ز رخ آن دو عروه وثقی

درین پناه بود جان زهر عنا محفوظ

اشاره ایست ز ابرو و چشم و تیر و کمان

که تا بما نگریزی نه زما محفوظ

که هر که چنگ بما زد شد از بلا محفوظ

بزیر سبزه خطش نهفته لب میگفت

که آب چشمه خضر است نزد ما محفوظ