اشاره ایست ز ابرو و چشم و تیر و کمان

بزیر سایه لطفت شد از بلا محفوظ

ز خوف و حزن پناهیست کعبه وصلت

درین پناه بود جان زهر عنا محفوظ

که تا بما نگریزی نه زما محفوظ

فرو گذاشت ز رخ آن دو عروه وثقی

که هر که چنگ بما زد شد از بلا محفوظ