که تا بما نگریزی نه زما محفوظ

ز خوف و حزن پناهیست کعبه وصلت

درین پناه بود جان زهر عنا محفوظ

اشاره ایست ز ابرو و چشم و تیر و کمان

فرو گذاشت ز رخ آن دو عروه وثقی

که هر که چنگ بما زد شد از بلا محفوظ

بزیر سبزه خطش نهفته لب میگفت