که هر که چنگ بما زد شد از بلا محفوظ

اشاره ایست ز ابرو و چشم و تیر و کمان

که تا بما نگریزی نه زما محفوظ

فرو گذاشت ز رخ آن دو عروه وثقی

بزیر سبزه خطش نهفته لب میگفت

که آب چشمه خضر است نزد ما محفوظ

تو تا بخود نگری مرگ با تو دارد کار