ما بی خودیم و مدعیانند بی خبر

کس زان میان به غیر کمر، طرف بر نبست

دارم سری و از تو مرا، سر دریغ نیست

پیش تو می نهم، من درویش هر چه هست

زان می که داده است به ما ساقی الست

در طیره ام ز طره که گستاخ در رخت

بنشست و راستی، به همه روی کج نشست