دوستر می دارم، از هر دو جهان یک موی دوست

دوست می دارم نسیم صبح، راکو، در هوا

تا نفس می آیدش، جان می دهد بر بوی دوست

دوست را هر دو جهان، گر چه هوا دارند و من

جان به رشوت می دهم، باشد که بگشاید، نقاب

چون کنم نتوان به جانی باز کردن روی دوست

منصب سکان دولت گوی خوبی می زند