یار، در میدان دولت خانه وصلم، چو نیست

چون کنم نتوان به جانی باز کردن روی دوست

منصب سکان دولت گوی خوبی می زند

آن سر صاحب سعادت کوکه گردد کوی دوست

می کنم آمد شدی، پیش سگان کوی دوست

دوست دشمن پرور است ای دوستان تدبیر چیست

خوی او این است و من خو کرده ام با خوی دوست