موی تو بر قفای تو دیدم، بتافتم

کاکنون بقای عالمیان، در لقای توست

آنچ از تو می رسد به من احسان و مردمی است

و آنها که می رسد، به تو از من دعای توست

گفتم، مگر که دود دلی، در قفای توست

مویت به هم برآمد و در تاب رفت و گفت

سودای کج مپز، که کمند بلای توست