گفتم، مگر که دود دلی، در قفای توست

آنچ از تو می رسد به من احسان و مردمی است

و آنها که می رسد، به تو از من دعای توست

موی تو بر قفای تو دیدم، بتافتم

مویت به هم برآمد و در تاب رفت و گفت

سودای کج مپز، که کمند بلای توست

گر بنده می نوازی، ور بند می کنی