مویت به هم برآمد و در تاب رفت و گفت

و آنها که می رسد، به تو از من دعای توست

موی تو بر قفای تو دیدم، بتافتم

گفتم، مگر که دود دلی، در قفای توست

سودای کج مپز، که کمند بلای توست

گر بنده می نوازی، ور بند می کنی

ما بنده ایم، مصلحت ما، رضای توست