سودای کج مپز، که کمند بلای توست

موی تو بر قفای تو دیدم، بتافتم

گفتم، مگر که دود دلی، در قفای توست

مویت به هم برآمد و در تاب رفت و گفت

گر بنده می نوازی، ور بند می کنی

ما بنده ایم، مصلحت ما، رضای توست

ور قطع می کنی سرم، از تن بکن، که نیست