قصه زلف تو می گفتم، رخت بر تاب شد

بر زمین چیزی نیاید، آسمان کان بر نتافت

تا دل من حلقه زلف تو را در گوش کرد

هرچه فرمودی به مویی، سر ز فرمان بر نتافت

بود نازک دل، سخنهای پریشان بر نتافت

بر نمی تابد دلم بر تافتن روی از حبیب

فی المثل گر دیگری بر تافت، سلمان بر نتافت