به سر کوی تو، چون گوی، بجان می گردد

ترک چشم تو، که با تیر و کمان می گردد

بنشان کرده دلی، از پی آن می گردد

هر که سر گشته چوگان سر زلف تو شد

آنکه پرسید نشان تو و نام تو شنید

در پی وصل تو، بی نام و نشان می گردد

ما کجا در تو توانیم رسیدن که فلک