ما کجا در تو توانیم رسیدن که فلک

به سر کوی تو، چون گوی، بجان می گردد

آنکه پرسید نشان تو و نام تو شنید

در پی وصل تو، بی نام و نشان می گردد

در پیت بی سر و پا، گرد جهان، می گردد

باز شست سر زلف تو، بدوش از بن گوش

می کشم دایم و پشتم، چو کمان می گردد