من آن نیم که توانم بدان دیار شدن

بدین بهانه مبادا که روزگار برد

فتاده ایم به شهری غریب و یاری نیست

که قصه ای ز فقیری به شهریار برد

صبا مگر ز سر خاک من غبار برد

تو اختیار منی از جهانیان و جهان

در آن هوس که ز دست من اختیار برد