چون زهر سویی نشانی می دهندش، می دهم

گرد آن خاکم که باد از کوی مه رویی برد

از هوا داری بجان جویم نسیم صبح را

تا سلامی از من بیدل به دلجویی برد

خاک خود بر باد تا هر ذره ای سویی برد

با سر زلف مرا سربسته رازی هست ازان

دم نمی یارم زدن ترسم صبا بویی برد