رحم کن رحم، که بی برگ و نوا می میرد!

مرده بودم، ز می جام تو من زنده شدم

وانکه زین جام دمی خورد چرا می میرد؟

ای گل تازه برین بلبل نالنده خویش

دل من طره طرار تو را می خواهد

جان من غمزه بیمار تو را می میرد

می شوم زنده من از درد تو ای دوست دوا