می شوم زنده من از درد تو ای دوست دوا

رحم کن رحم، که بی برگ و نوا می میرد!

دل من طره طرار تو را می خواهد

جان من غمزه بیمار تو را می میرد

به کسی بخش که از بهر دوا می میرد!

می کند راه خرد در شب سودای تو گم

که چراغ خرد از باد هوا می میرد