می کند راه خرد در شب سودای تو گم

جان من غمزه بیمار تو را می میرد

می شوم زنده من از درد تو ای دوست دوا

به کسی بخش که از بهر دوا می میرد!

که چراغ خرد از باد هوا می میرد

به سر کوی غمت خاک دوایند مرا

نفس بیچاره چه داند که چرا می میرد؟